Grodzisk Mazowiecki

Cerkiew znajduje się w Baligrodzie i została wzniesiona w 1829 r. z fundacji Onufrego Krasznickiego. Kiedyś była piękna i służyła żyjącym tam ludziom. Tych ludzi już nie ma. Są jednak inni, tacy jak Jarek Tomaszewski, który poświęcił kilka lat życia dla jej ratowania od zagłady.

O pasji Jarka Tomaszewskiego dowiedzieliśmy się dzięki Stawiskiemu Klubowi Pań, który w niedzielę, 4 lutego zorganizował z Nim spotkanie. Spotkanie rozpoczęło się od prezentacji kilkunastominutowego filmu poświęconego ratowaniu cerkwi w Baligrodzie.

Jarek Tomaszewski wykonał kilkanaście pieśni, akompaniując sobie na gitarze. Koncert rozpoczęła ukraińska dumka. Następnie były równie liryczne pieśni poświęcone Bieszczadom, przyjaciołom spotkanym na wędrówkach po Bieszczadzkich szlakach, herbaciarni, w której odbył się pierwszy koncert na rzecz cerkwi, o Leśnym Dworze – zrealizowanym marzeniu Piotra z Wetliny, o ratowanych od zagłady lipach, o nieistniejącej wsi Caryńskie, o barwinku przykrywającym niebieską poduszką mały przycerkiewny cmentarz. Była również wzruszająca pieśń poświęcona obecnej na koncercie żonie artysty i humorystyczna piosenka dedykowana córce.

Swoje pieśni Jarek Tomaszewski przeplatał bardzo ciekawymi wspomnieniami. Słuchając koncertu i snutych wspomnień, poznawaliśmy Go jako: romantyka, pasjonata, przyjaciela bieszczadzkiej przyrody i mieszkających tam ludzi, człowieka odnoszącego się z szacunkiem do kultury mieszkańców tamtego regionu, próbującego ratować od zapomnienia to, co jeszcze po nich zostało. Dobrze, że są jeszcze tacy ludzie.

My, którzy walczymy o zielony Milanówek, o uratowanie od zapomnienia Jana Szczepkowskiego, o ocalenie willi Waleria oraz willi i parku w Turczynku – doskonale rozumiemy Jego pasję i życzymy, by Mu się udało. To jednak zależy również od nas wszystkich. Dlatego podajemy numer konta Stowarzyszenia Ratowania cerkwi w Baligrodzie, które podejmuje działania na rzecz odrestaurowania tej świątyni:

58 8642 1012 2003 1203 5694 0001gorąco, zachęcając Państwa do wsparcia tej pięknej idei.

Uczestnicy spotkania w Stawisku ofiarowali na ratowanie cerkwi w Baligrodzie ponad 1400 zł. Zainteresowanych działaniami podejmowanymi dla ratowania cerkwi odsyłamy na stronę www.bieszczady.pl

Ewa Kubacka

 

---

Tekst z pozoru dla nas, mieszkańców powiatu grodziskiego, mało interesujący, bo kogo może interesować jakaś cerkiew w Bieszczadach. Mnie jednak ten tekst bardzo zainteresował ponieważ znam człowieka, który dosłownie własnoręcznie jedną cerkiew uratował od zagłady. Mam na myśli Zbyszka Kaszubę, o ile pamiętam mieszkańca Piastowa, który poświęcając przez kilkanaście lat własne wakacje, remontował i wyremontował piękną cerkiewkę w dolinie Łopienki (niedaleko? Cisnej). Łopienka to była kiedyś duża wieś, po której po akcji "Wisła" zostały tylko zdziczałe sady i ruiny cerkwii. Kiedyś, w 1982r, jako studenci SGGW, członkowie Akademickiego Klubu Turystycznego, założyliśmy w Łopience Studencką Bazę Namiotową (funkcjonującą latem do dziś). W Łopience, były tylko rozpadające się mury cerkwii, w której jak w zagrodzie trzymano owce. Jako studenci postanowiliśmy oczyścić i zabezpieczyć mury aby nie rozpadły się na dobre. To widocznie zainspirowało Zbyszka, który poświęcił potem cerkwii kilkanaście lat swoich wakacji i ogrom pracy. Trochę pomagali mu studenci w ramach praktyk studenckich, trochę udało mu się cudem zdobyć pieniędzy na wykonanie dachu, zamontowanie drzwi i okien. Faktem jest, że dzięki fascynacji i zaangażawaniu Zbyszka Kaszuby cerkiew cieszy widokiem błyszczących w słońcu bani dachu, a w środku co jakiś czas odbywają się nabożeństwa katolickie i prawosławne. Przyjeżdżają z całej Polski z USA, Kanady potomkowie dawnych mieszkańców, a my przy ognisku w bazie śpiewamy razem ze Zbyszkiem Kaszubą piosenkę: A w Łopience trawa aż po pas, Nad Łopienką Korbania stoi w chmurach, Nad Łopienką rosną lasy pełne malin i borówek Nad łopienką płacze Dobry Bóg. Tuż przy drodze czerwona poziomka Śpi spokojna o swoje życie Że niczyja nie zerwie jej ręka Tu w Łopience nie mieszka przecież nikt. A w Łopience tylko cerkiew ukryta Wsród drzew jak w zielonym kożuchu W cerkwi krzyczą świętokradcze napisy na ścianach Poprzez sufit nieba sięga wzrok... Zbyszku pozdrawiam Ciebie serdecznie. B