Grodzisk Mazowiecki

Maciej Krzysztof Dąbrowski
    _______ ... LAPANTY ... _______


Na  ostrą  krawędź  dachu,   jak  gdyby  nic,  bez strachu 
choć  smród  i  pełno  kantów   -  pcha  się  banda  lapantów.
Z  boku  domu  drabina;  po niej się ten tłum wspina ...
Nawet jak spadnie który  -  znowu  się  pcha do góry;
jak  nawet  brzydko  spadnie - zawsze  ląduje  ładnie!
Lezą  wciąż  po  drabinie  choć  szczeble  w  wazelinie ...
Rynna  co  w  d...  się  wrzyna  -  lapanta  nie  powstrzyma
bo pcha się tu po władzę! Przeszkadzać mu nie radzę!
Nic wyżej tego dachu nie ma w lapantów fachu.
Już słychać następnego: „posuńcie  się, kolego”  
Lezą w górę lapanty...  i te „pro”, i te „anty”, 
te co „o  gospodarce”, i te co lubią harce w „wojenki i pokoje”.
Bardzo się tego boję, bo każdy mówić umie,
lecz  co  setny - rozumie, że ściany domu trzeszczą! 
Na  gębach  -  słowa  wieszcze !
„O! Polsko!” - długo jeszcze? 
„O! Polsko!?” - kiedy wreszcie przestanie się na Plantach
stawiać  pomnik  lapanta?
Czemu  pluć  sobie  w  kasze? Co? Te już też nie nasze?!

Z dala od tego tłoku patrzę na wszystko, z  boku;
...na  lapanty  na  górze, i  na  rysy  na  murze, 
i  na  wyrwy  w  cokole, i ten śmietnik na dole, 
gdzie zamiast „honor” dziecko woli mówić : „pień.ń. w.dole”  ... 
Po co mu wzór Konrada, gdy w modzie kant i zdrada... ?
Mądre  mamy  maleństwo...  Gdy popłaca szalbierstwo
woli bić niż być bitym, takim... rzecz-pospolitym,
zawsze  dzielnym i wiernym, zaszczytów niepazernym,
dumnym z tradycji przodków - co ją teraz w wychodku
upieprzoną w głupocie zawieszono przy płocie; 
woli   zostać  lapantem  niż  takim  -  zwykłym,  szarym, 
uczciwym ,  pełnym  wiary i  otuchy  serdecznej,
rzecz - pospolitym  ,  rzecz - nie...
rzecz - nie...niepospolitym  palantem ..... 

Co  dziecku  powiesz, Matko? Matko Polsko? 
Jak  długo można glupotą naszą karmić lepantów stado,  
... czy hańbą, czy zasługą, że Lapantowi pomnik
stawiamy dziś na Plantach? 
Jakiż  go twórca tworzy ...?
Palant... !
Ojciec Lapanta!                     

                                           czerwiec 2004

Jacek Suchowicz 

zjedz bezowy tort

oj chyba prysły zmysły
i wskaźnik uczuć zwiądł
żar w sercu dawno wystygł
a chuć odeszła w kąt

z miłości popiół został
w śmietniku wspomnień zgliszcz
już się musimy rozstać
bobrowa pękła nić

nie wskrzesi żaru pragnień
obfity ciała kształt
co było to przepadło
nie pora mi na żart

i na nic garść wymówek
ani fontanna łez
oszczędźmy niedomówień
ten pies już dawno zdechł

a serca nie rozpali
nawet największy czort
najlepiej porzuć żale
i zjedz bezowy tort

Maciej Krzysztof Dąbrowski

Milimetr ...
____________________

Budzę się, 
wtulony w ciebie...
Co do milimetra wykorzystana
bliskość nasza...

Budzi się wraz ze mną
- jeszcze senna jak ja
tą sennością co trwa i trwa
- wciąż niewyspaną...

Krzyczy -
nie wstawaj!
Wtul się bardziej...
jeszcze bardziej...
aż po... minus milimetr...
........
Tak chcę...
Co rano.

Piotr Łączyński

Przebudzenie

Wolo! Jesteś kobietą, matką przełamania
Łożyskiem macicy karmisz embriony myśli
Wolo! Pola obradzasz soczystymi ideami
Obfitą piersią pompujesz mleko niezgody

Wolo! Matczynym łonem tulisz zdziczałe stado 
W cieplarni ciała do snu układasz filozofów
Ich zimnym twarzom, dłoniom pełnym gniewu
usta przydajesz otuchą, jesteś wieczności ogniskiem

Wolo! Zbudziłaś nasz oddech, choć piersi krępuje
łańcuch pokory, twardym łożem łokcie mych braci
Znajome ciepło, nie wszyscy powrócą gorącym sercem
Wojna, lustrzany portret Woli, przyniesie powiew ulgi

Wojno! Matko tworzenia, wyrzuć iskry z oczu
Niech spłoną kajdany spisane pasterską ręką
Wojno! Prawdy pożogą goisz rany upokorzenia
Bolesne pieczęci wypalone ręką świętych katów

A baranek stanie ofiarą naszego stada
Nikt tutaj nie pragnie jego miłosierdzia
Czysty ogień pochłonie ducha tyranii
Wolo! Narodzisz się nowym życiem

Jerzy Paruszewski

Z CYKLU: „LEGLĘDY”,
CZYLI GLĘDZENIE O LEGENDACH
JAK BAZYLISZEK
„NA SWOJE” WYSZEDŁ

Gdy zapadał nocy mrok,
Zjawiał się straszliwy smok.
Kto napotkał jego wzrok,
Wpadał wnet w śmiertelny szok:
Nie mógł ruszyć się na krok,
W przód, w tył, ani nawet w bok!
Minął tak niejeden rok,
Aż powstała góra zwłok,
Stercząc, jak koszmarny kok...
Smok, wyszedłszy na jej stok,
Rzekł: „Paskudny tutaj tłok,
Idę - żegnam Was: cmok, cmok!”